Polskie prawo autorskie, uregulowane przede wszystkim w ustawie z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych, chroni każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci (utwór). Ochrona powstaje automatycznie z chwilą ustalenia utworu – nie wymaga rejestracji ani oznaczenia znakiem copyright. W Internecie dotyczy to zarówno tekstów, zdjęć, grafik, filmów, muzyki, jak i programów komputerowych czy baz danych. Prawo wyróżnia prawa osobiste twórcy (niezbywalne, m.in. prawo do autorstwa i nienaruszalności treści oraz formy utworu) oraz prawa majątkowe (zbywalne i dziedziczne), które pozwalają na czerpanie korzyści ekonomicznych z eksploatacji utworu.
Jedną z kluczowych instytucji jest dozwolony użytek. Umożliwia on – w określonych granicach – korzystanie z cudzych utworów bez zgody uprawnionego i bez wynagrodzenia. Należą do niego m.in. użytek prywatny (art. 23), prawo cytatu (art. 29), korzystanie w celach dydaktycznych lub naukowych oraz parodia, karykatura i pastisz. Warunkiem jest zwykle podanie imienia i nazwiska twórcy oraz źródła. Sam fakt, że utwór jest dostępny w Internecie, nie oznacza, że wolno go dowolnie kopiować, pobierać, publikować na własnej stronie czy wykorzystywać komercyjnie. Nieuprawnione zwielokrotnianie, publiczne udostępnianie czy rozpowszechnianie stanowi naruszenie praw autorskich.
Szczególną rolę odgrywają przepisy dotyczące platform internetowych (dostawców usług udostępniania treści online), wprowadzone w wyniku wdrożenia dyrektywy DSM (Digital Single Market). Zgodnie z art. 22¹ i następnymi ustawy, publiczne udostępnienie utworu zamieszczonego przez użytkownika przez platformę stanowi publiczne udostępnienie przez samego dostawcę. Platformy ponoszą odpowiedzialność za naruszenia, chyba że dołożą należytej staranności: uzyskają licencje, wdrożą skuteczne mechanizmy uniemożliwiające dostęp do nielegalnych treści oraz szybko reagują na uzasadnione zgłoszenia uprawnionych. Przepisy te nie dotyczą m.in. niekomercyjnych encyklopedii internetowych czy platform edukacyjnych.
W praktyce internetowej istotne pozostają także zasady dotyczące linkowania, osadzania treści (embedding) oraz wykorzystywania utworów w mediach społecznościowych. Orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości UE dopuszcza co do zasady linkowanie do legalnie udostępnionych utworów, pod warunkiem, że nie obchodzi ono środków technicznych ograniczających dostęp (np. paywalli). Treści generowane wyłącznie przez sztuczną inteligencję, bez istotnego wkładu twórczego człowieka, nie stanowią utworów w rozumieniu polskiego prawa i nie korzystają z ochrony autorskiej. Prawa majątkowe trwają co do zasady przez okres życia twórcy i 70 lat po jego śmierci.
Naruszenie praw autorskich w Internecie może skutkować odpowiedzialnością cywilną (żądanie zaniechania, usunięcia skutków, odszkodowania lub zadośćuczynienia) oraz – w przypadkach umyślnych i o większej skali – odpowiedzialnością karną. W dobie cyfrowej kluczowe pozostaje zatem świadome korzystanie z cudzej twórczości, zawieranie umów licencyjnych lub przenoszących prawa oraz przestrzeganie reguł dozwolonego użytku.
